วันนี้ขอเริ่มเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองดีกว่า ความจริงอยากจะเขียนเรื่องนี้มานานแล้วตั้งแต่แม่นางหมูลีเข้ามาอยู่ในบ้าน ขอเล่าเรื่องเกินจริงเล็กน้อยนะคะ เผื่อกลับมาอ่านจะได้เพลิดเพลิน
ปรกติทั่วไป ที่ร้านของฉันนั้นจะไมได้เลี้ยงสัตว์อะไรไว้ในร้านอยู่แล้วจะมีก็แต่น้ำค้าง สุนัขของฉันจะแวะเวียนมาอยู่เป็นบางเวลา ที่ร้านของฉันนั้นเป็นร้านขายของชำ ที่ขายแบบใครขออะไร ท่านแม่ของฉันก็สามารถจะหาและนำมาขายให้ได้ นึกภาพตามก็คล้ายๆเซเว่นอีกสาขาหนึ่งนั้นเอง ทำให้มีผู้แวะเวียนมาอยู่เรื่อยๆ และก็เริ่มมีแมวเข้ามาเยี่ยมเยียนเป็นบางเวลา เนื่องจากสมัยเด็กที่บ้านฉันเคยเลี้ยงหมาแมวอยู่แล้วเวลาเห็นพวกนางมาก็อดสงสารในความน่าเอ็นดูของนางไม่ได้ จึงให้อาหารทุกครั้งที่มันมา
เรื่องมันก็เริ่มต้นมาจากตรงนี้แล ถ้าถามว่าอะไรเป็นรากแก้วที่เริ่มเรื่องการกลายเป็นคนรักแมวก็คงเริ่มจากสุดหล่อ(ชื่อแมว)วันแรกที่ดิฉันเจอเฮีย เฮียแกทำตัวสนิทกับดิฉันมาก ราวกับว่าตลอดชั่วชีวิตนี้ฉันเป็นเจ้าของนางเริ่มเรื่องเลยดีกว่า
ปรกติทั่วไป ที่ร้านของฉันนั้นจะไมได้เลี้ยงสัตว์อะไรไว้ในร้านอยู่แล้วจะมีก็แต่น้ำค้าง สุนัขของฉันจะแวะเวียนมาอยู่เป็นบางเวลา ที่ร้านของฉันนั้นเป็นร้านขายของชำ ที่ขายแบบใครขออะไร ท่านแม่ของฉันก็สามารถจะหาและนำมาขายให้ได้ นึกภาพตามก็คล้ายๆเซเว่นอีกสาขาหนึ่งนั้นเอง ทำให้มีผู้แวะเวียนมาอยู่เรื่อยๆ และก็เริ่มมีแมวเข้ามาเยี่ยมเยียนเป็นบางเวลา เนื่องจากสมัยเด็กที่บ้านฉันเคยเลี้ยงหมาแมวอยู่แล้วเวลาเห็นพวกนางมาก็อดสงสารในความน่าเอ็นดูของนางไม่ได้ จึงให้อาหารทุกครั้งที่มันมา
ณ ร้านค้าเล็กๆแห่งหนึ่งในอำเภอเชียงดาวในระหว่างเล่นคอม เมี๊ยว เมี๊ยว เสียงร้องของแขกที่ไม่ได้รับเชิญดังขึ้น โอ๊ะ เมื่อวานก็เห็นเดินรอบร้านวันนี้เข้ามาข้างในเลยนะ ฉันพูดอยู่กับตัวเองคนเดียวในใจ เมี๊ยว...... ถูไถ ถูไถ หึ หึ ขออุ้มหน่อยนะอาเฮีย เห้ย ไม่ดุ ไม่อะไรเลย ชินกับมือคนด้วย จากนั้นก็วางลงหันไปเล่นคอมต่อ ถูไถ ถูไถ เริ่มไต่ขึ้นมานั่งตัก ดิฉันยิ้มให้กับความน่ารักของแม่นาง ละสายตาไปที่คอมต่อ ถูไถ ตามตัว เห้ย เราพึ่งเจอกันนะ !!! ไต่เสื้อขึ้นมาอยู่ที่ไหล่ เกินไปแล้ววววววววว(ดิฉันเริ่มระอา) เฮียแกยกสองเท้าหน้าวางบนหัวฉัน หอยหลอดดดดดดดดด!!!! ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ จำเป็นต้องอุ้มนางลง ไม่ให้ขึ้นตัวของฉันอีก นี้คือตัวนำไปสู่การกลายเป็นคนรักแมว
